ثبت فروش و رسیدن پول یکی نیستند. استاندارد حسابداری شماره ۳ درآمد عملیاتی را به ارزش منصفانه‌ی مابه‌ازای دریافتی یا دریافتنی اندازه می‌گیرد. بند ۱۲ می‌گوید در بسیاری حالت‌ها مابه‌ازا وجه نقد است و درآمد همان مبلغ نقد است؛ اما اگر دریافت وجه به آینده موکول شود و طبق قرارداد یا روال فروشنده مبلغی اضافه بر بهای فروش نقد گرفته شود، ارزش منصفانه همان بهای نقد است و مبلغ اضافه درآمد عملیاتی فروش نیست و باید جداگانه به‌عنوان درآمد تأمین مالی بیاید [۱].
برای فروشنده معنی عملی‌اش این است: حتی وقتی استاندارد، خودِ فروش را شناسایی می‌کند، وجهِ موکول به آینده هنوز طلب است. اگر روی قیمت اقساط مبلغی اضافه بر قیمت نقد گذاشته‌اید، آن اضافه از نظر این بند جنس دیگری دارد. این مقاله نحوه‌ی ثبت دفاتر رسمی شما را تعیین نمی‌کند؛ فقط می‌گوید عدد «فروخته شد» را با عدد «پول رسید» یکی ننویسید.
قسط و چک را کنار همان مشتری نگه دارید
چک و قسط هر کدام مبلغ و سررسید دارند. اگر این دو در فایلی جدا از پرونده‌ی مشتری باشند، کسی که فروش را ثبت کرده لزوماً سررسید را نمی‌بیند. این توصیه از متن استاندارد درنمی‌آید؛ نتیجه‌ی عملی همان تفکیک بند ۱۲ است: طلب باید قابل دیدن بماند تا وقتی وجه می‌رسد یا نمی‌رسد، با فروش قاطی نشود.
در CRMO
اقساط و چک در بخش مطالبات، کنار فروش ثبت می‌شوند. روی سررسید پرداخت می‌توانید قانون بگذارید که به مسئول خبر برسد، کار ساخته شود، یا برای همان مشتری پیامک برود. پیامک انبوه تبلیغاتی حکم دیگری دارد؛ مرزش در پیامک پیگیری با مصوبه‌ی رگولاتوری آمده. مرحله‌های تا فروش قطعی در قیف فروش است و از اینجا به بعد، موضوع وجه نرسیده است.